سلام ، لطفا پس از شنيدن صداي بوق پيغام بگذاريد . متشكرم !

 

اگر آفتابي بود فردا ، برايت خواهم خواند

         درد ِ دل ِ چشمهاي ترم را با گلهاي هميشه خاموش ِ قالي

 

                                                                   اگر آفتابي بود

                                                                   اگر بودم

                                                                   اگر بودي

 

با اين دامني كه درد مي كند ، خواب هم نمي بينم بشود تمام ِ دشت را با تو دويد

                                                                               

                                                                               

                                                                              آبرو داري را مي بيني ؟!

                                                     پاهاي تو را ندارم ، دامنم را بهانه مي كنم

 

 

 

پ.ن : بعد از مدتها عقلم از مرخصي برگشته بود ، فرستاده بودم سلول انفرادي !

 

 

 

...

گ ر ی ه را به مستی بهانه کردم

 

دلم جز مهر مهرويان طريقي بر نميگرد

ز ِ هر در مي دهم پندش وليكن در نميگيرد

 

 

به رسم ِ كودكي هاي خودم به شكم خوابيده اند روي قالي

پاها به كف بالا

انگشت ِ شصت گاهي به داخل گاهي بيرون سرك مي كشد

نقاشي مي كشند

باد را بهانه كردم و در و پنجره بسته ... حُكم توي خانه ماندن صدر كرده ام

 

زينب : آخ

اين بار سومي ست كه حسين مداد را توي پهلوي زينب فرو ميكند كه صلح لابد نمي سازدش

هر چند زينب به قول ِ اين گزارشگرها بزرگنمايي ميكند

اما حالا جانب ِ او را گرفتن واجب تر است ، يك جنجال ِ بزرگ مي خوابد

 

 

بالاك گل ميزند ( نيمه نهايي جام حذفي جزيره )

من ، كنترل و بالش هر سه توي هواييم

آرام كه ميشوم

زينب دخترانه و اخمو مي گويد : اينا كه بايرن مونيخ نبودن !!

حسين : واقعا كه ... بالاك رو نميشناسه

حالا يكي بگويد جنون مادر را چطور ميشود براي بچه اي توصيف كرد كه هم بفهمد

هم نگران نشود هم دلش براي خودش نسوزد كه چنين مادري دارد ؟!!

 

 

شب ِ بازي با ميلان ميخواستم بخوابانمشان

حسين كه هيچ رقمه كنار نمي آيد از من عقب بماند

بيشتر براي اينكه مي ترسد ببازيم و من تنهايي غصه بخورم

هنوز داشتم نقشه مي كشيدم كه ...

حسين دوباره براي زينب ژست ِ بزرگتري گرفت و دستور داد بچه بخوابد و خودش

كنترل بدست نشست جلوي تلويزيون ...

حالا ديگر پاي حيثيّت و بزرگي و كوچكي به ميان آمده بود

بي خيال شدم

فقط فرصتم دادند شرط بگذارم كه :

يك ) جدا از هم بنشينند

دو ) حواس ِ مرا پرت نكنند

سه ) توي دلشان دعا كنند

چهار ) دستشويي ، آب ، خوردني بين دو نيمه / « استبداد ِ مادرانه را حال مي كنيد ؟»

 

 

 

 

طبق ِ معمول اخبار ِ شبانگاهي هم كه درست روي اعصاب ِ من بود

پيمان ِ يوسفي از او بدتر

 

.

.

.

.

گفتن ندارد

يا ديديد . يا شنيديد : باختيم

دقايق آخر

از دو طرف بغلم كردند

حسين تمام ِ حواس اش به بازي و زينب به اشكهاي من

 

 

 

يكي بازي بر آوردي كه رخت ِ دل همه بردي

                                                          چه خواهي بعد از اين بازي

                                                                        دگر آورد مي دانم

 

مرا دل سوزد و سينه تو را دامن

ولي فرق است

                        كه سوز از سوز و دود از دود و درد از درد مي دانم

 

 

 

سالي گذشتو ...

 

 

                         بیست و سه فروردین هر سال

                

                فاطمه یک سال دیگه گذشت

               

                     و تو بزرگ نشدی ...

 

 

 

 

برام دعا كنيد از عهده اش بر بيام !

 

 

كلاسها كه تق و لق ميشد بار و بنديل ِ خونه رفتن رو جمع مي كرد . ميدونستم ميره به اميد

اينكه متحول بشه . به قول ِ خودش يه تصميم ِ اساسي بگيره توي اين سيزده روز كه وقتي

بر ميگرده نه نُونَوار ‌ِ شلوار و پيرهن و كفش كه يه آدم ِ نُو بشه .

مي خنديدم به اين قراري كه از روز برام روشن تر بود شدني نيست . اين پاي ثابت ِ غمشادي

من كه هنوز كلي از زحمتاي من ( فاطمه رحمته !) رو دوششه از پس ِ اين قرار بر نيومد .

 

 

اينا رو گفتم كه بگم اين دو هفته گردن كُلفت ترين سند ِ دنيا شد واسه اينكه حاليم بشه ديگه

وقتشه قيد ِ هر چي تعلق ِ كه اسير ترم ميكنه بزنم .

حاضرم شرط ببندم سر ِ جونم كه هيچ كدومشون چشمشون آب نميخوره كه من از پس اش

بربيام / خداييش سخته ، من آدم عاطفي هستم ، ديوونه 

 

 

به حاشيه نرم / آدم اگه همه انرژيش رو هم بين ِ پدر و مادرش نصف كنه بازم كم مياره

ته ته اش همه ميرن ، حتي اگه بخوان بمونن ...

نميدونم هر كدومتون چي فكر مي كنيد " محترم " / ولي راست و حسيني خسته شدم

از اين اضطرابهاي بي منزلت . يه دوره ي طولاني فشار ، دلم رو زده دنيا

هستم ، كم و زياد .

                           

                            فقط دلواپسي ، دلنگراني ، دلتنگي ، دلبستگي ...

                            مخلص كلام ( دل ) تعطيــــــــــــــــــــــــــــــــــــل

 

 

اين وسط باران و فوتبال سرجاشون مي مونن . بي همگان به سر شود بي باران هرگز !

 

 

پ.ن : حالا عيديا و سوغاتيا رو ميز ....... كه به جان ِ خودم ديگه طاقتم تموم شده .

 

 

چه بی نشاط بهاری که بی رخ تو رسيد

                                            بهار ... باهار ... باران

                                            باران ... باهار ... بهار

                                            باهار ... بهار ... باران

 

 

اسفند هميشه تا تمام ميشود بيچاره ام مي كند . مي خواهم به هزار و يك ِ ناتمام ِ معطل خاتمه بدهم  مزه ي آخرين فرصت ِ زندگي را مي دهد . اخرين شب ِ جمعه سال که میشد

من می ماندم و لاله نمی گذاشتند بهشت ِ زهرا بروم ، نميخواستند آب از آب ِ دلم تكان

بخورد.  چادر نماز ِ سالِ دم ِدر را می بریدند   

دو تايي ميدوختيم ، حرف ميزديم ، مي خنديديم . براي عيد برنامه ميريختيم ...

من عيد ندارم

خداي من اينها را كه مينويسم به حساب ِ ناشكري نمي گذارد

خداي من مهربانتر از اين حرفهاست

يك عمر سال را تحويل كني توي آغوش كسي ... خيال ميكنيد ساده است ؟!

والله كه انتظار ندارم كسي بفهمد .. من براي اين شكسته ها پي ِ موافق نمي گردم

مدتهاست كه از عزيزترينهام پنهان ميكنم كه جاي خالي لاله همه ي بودنم را زير سوال برده

خدايا ، دلم تنگ شده

يك گلستان مريم ، ميخك و نرگس ... يك قمصر گلاب ... بس نيست لاله ؟

بس نيست بهشت زهرا ماندن ؟

چادرتان را سر كنيد خودم پنجشنبه مي آيم دنبالتان

به خاطر ِ من نه ، به خاطر عيد نه ، به خاطر نذر مادر كه مي آييد ؟

 

        

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                         ۲۸ صفر ۱۴۲۷  

 

پ.ن : هزار و خورده اي كيلومتر فاصله با هر كدام ِ شما نميگذارد بيست و هشتِ صَفر با

يك كاسه شُله ِ زرد در خانه تان سبز شوم ، اما كاسه هايي به نامتان هست كه انشاءالله يك

روزي به كامتان هم شود .

عيد ندارم كه قرار باشد هفت سين بچينم . سال بي آنكه كاري به حال و احوال ِ من داشته باشد تحويل ميشود . بي رنگ ِ بي رنگم ... نه كبود رفتن 85 نه صورتي آمدن 86

 

 

من به يك جا ديدنتان عادت نداشتم !

 

شما جاي من بوديد چه كار مي كرديد ؟

 

 

از همه جا بي خبر ...  دعوتتان كنند به افتتاحيه يك نمايشگاه نقاشي

برويد

آنقدر دير كه در ِ سالن را قفل كرده باشند

سُراغ ِ نقاش را بگيري

بگويند استاد سر ِ كلاس هستند

بروي از لاي در خودت را نشان دهي

و

تحويلت بگيرند ،  كلي نشان دهند كه خوشحال شده اند از بابت ِ لبيكِ ما به دعوتشان

قفل را باز كنند

چراغ را روشن كنند

و

ببيني دور تا دورت را يك عالمه تابلو گرفته كه ...

              

                       

                        آبي

                    طرحِ  اصلي آبي

                    حاشيه آبي

                  كادر بندي آبي

                       حتي قابشان آبي

                       حالا اين به كنار 

               كبوتر             

              من دو تا كبوتر دارم

              اينها هر كدامشان كم ِ كم دو تا كبوتر را داشت 

              از اين هم بشود گذشت كه نمي شود

 

از باران گريزي نيست

باران هم داشتند ....... ب ا ر ا ن

 

 

شما جاي من بوديد چه كار مي كرديد ؟

 

                         يكي براي من همان را كه دختري زير ِ باران با آغوش ِ باز ايستاده بود

                         تماما آبي ، مي خرد ؟

 

 

دست پخت ِ حالاي من

 

 

كاري به كارم نداشته باشيد !

اينجا كه قرار نيست هي بريزم توي خودم ...

فكر كنم از نيمه شب شروع شد ... بد نباريد ، نه مثل آن شبي كه همه كوچه ها را آب گرفته بود

ظهر زير باران ، عزيزي رخصت رفتن خواست ، گفتم : نه !

پي نسبتش نگرديد ... شما را به خدا ول كنيد اين كنجكاوي هاي .... را

خيلي وقت است باران مي بارد و بارانم را خبر نميكنم

نه كه بزرگ شده باشم ، نه

همينطوري

اصلا شايد همين حالا به قول اين راديو تلويزيوني ها پيام كوتاهي فرستادم كه ...

نه كه خيال كنيد جواب ميدهد ، نه !

فيزيوتراپي ( شك دارم املايش همين باشد ) بد نبود امروز ، تازه جلسه ي سوم است

خانوم دكتره بچه هايش را هم مي آورد توي اتاقي توي همان مطب . طفلكي ها بازي ميكنند تا مادرشان

خدمت خلق را بكند . درد ندارد ... يك كمي ميسوزد از زير اين همه حوله باز هم سوخت

گفتند به محض سوختن صدايشان كنم ، گذاشتم خوب كه سوخت صدا زدم .

اما نه انقدر كه خواستم براي دعايم آميني بگوييد ... يك انشاءالله را هم دريغ كرديد يادم نرفته از سنين

جواني و رويايي بودن سالها فاصله گرفته ايد ، يادم نرفته . اما ....

دل ديوانه از آن شد كه نصيحت شنود

مگرش هم ز سر ِ زلف ِ تو زنجير كند

با صداي ايرجم بخوانيد

انتشاراتي چند تا از بداهه خواني هايش را به همراه بداهه نوازي هاي بهداد بابايي به بازار عرضه كرده.

نميدانم كار كيست

طراح جلد

همان ناشر

يا هر كس ديگري

اين كه روي جلد نوشته آواز : ايرج بسطامي

همين

ننوشته زنده ياد ... اين صفت ، تركيب ، چه ميدانم هر چه هست رنجم ميداد ، كم است براي او

بايد پيدايش كنم اين با معرفت ِ اهل دلي كه اين كار را كرده

...

كسي ... كسي هست بدونه چطور ميشه يه برش ِ كيك رو براي يه نفر توي بهشت فرستاد ؟

هرچه ميپختم اولين كسي كه ميگذاشتم مزه كند لاله بود

...

كاري به كارم نداشته باشيد

دلم گرفته

.

.

.

بلاي عشق تو در من چنان اثر كرده است

كه پند عالم و عاقل نمي كند اثرم

يارب به خدايي خدايي

                              آنگه به كمال كبريايي

                                                        از عمر من آنچه هست بر جاي

                                                                                         بستان و به عمر ليلي افزاي

پرورده عشق شد سرشتم

بي عشق مباد ، سرنوشتم

 

 

پ.ن: خواند ، نوشتم .

 

 

باطری قلمی خالی ... نصفه نیمه .... می فروشیم !

 

 

 دلم هواي نوشتن كرد ... اينجا ، شما .   

از كجا بگم ... از اين همه اتاق ِ انتظار  كه پر بودن از درد و غم و رنج ِ همه جور آدمي ،  

از منشي هايي كه علاوه بر ويزيت اگر لاي دفتري ( هم خانواده زير ِ ميزي ) نمي گرفتند

حالا حالاها نميفرستادند تو ....        

يا از اين همه پاكت ِ دارو كه امروز طبيبي تجويز مي كرد و روز بعد طبيب ديگري منعشون

مي كرد ... از آدمايي كه وقتي ميديدمشون درد ِ خودم يادم مي رفت ... از دكتري كه من

رو از داشتن يك دست نا اميد كرد ... از عملي كه توي يك قدميش فهميدم شفايي ازش

بر نمياد كه هيچ ،  اجابت ِ دعاي خوبان و ابرار اين بلاي از راه رسيده رو ختم به خير كرد .

از سِرُم كه اگه من دستي تو پزشكي داشتم از سيستم درماني حذفش ميكردم از بس

كه ميكُشه آدم رو تا تموم شه ... و از اينكه با تمام احترامي كه براي علم پزشكي قائلم

با چشماي خودم ديدم علمشون توي يك شاخه از همه بيشتر پيشرفت كرده ، اون هم

افزايش هر چه سريعتر صفرهاي حساب ِبانكي . شما رو به خدا اين جمله ي اخر رو به

حساب جسارت به قشر محترم اطبا نگذاريد . حرف دلم بود و نوشتم ، شك ندارم اگر

زياد نه كم هم نيستند موافقان با حرف ِ من . بگذريم ..

 

 

       

                گفته بودم ، پيش ترها بابا عادتم دادند كه ناخوشي هايم را با هديه خوب كنند

                بد چيزي ست اين عادت

                حالا يك ماشين ِ كنترلي نارنجي دارم كه بايد داشته باشيد تا حس كنيد چه

                لذتي دارد ، روزي سه تا باطري قلمي تمام كردن   

                جاي باران خالي ، كه بگه : كي ميخواي بزرگ شي ؟!

 

 

 

 

پ.ن : هيتزفيلد ... قهرماني ؛ كوچكترين خواسته ايست كه ما ازش ميخوايم .

 

 

اين يك داستان واقعي ست

 

 

 

 

  

 

 

 

 

                                   رسیده بود بلایی ولی به خیر گذشت ...