تبليغاتX
خانه یعنی تو باشی، همین!

 

 

كاري به كارم نداشته باشيد !

اينجا كه قرار نيست هي بريزم توي خودم ...

فكر كنم از نيمه شب شروع شد ... بد نباريد ، نه مثل آن شبي كه همه كوچه ها را آب گرفته بود

ظهر زير باران ، عزيزي رخصت رفتن خواست ، گفتم : نه !

پي نسبتش نگرديد ... شما را به خدا ول كنيد اين كنجكاوي هاي .... را

خيلي وقت است باران مي بارد و بارانم را خبر نميكنم

نه كه بزرگ شده باشم ، نه

همينطوري

اصلا شايد همين حالا به قول اين راديو تلويزيوني ها پيام كوتاهي فرستادم كه ...

نه كه خيال كنيد جواب ميدهد ، نه !

فيزيوتراپي ( شك دارم املايش همين باشد ) بد نبود امروز ، تازه جلسه ي سوم است

خانوم دكتره بچه هايش را هم مي آورد توي اتاقي توي همان مطب . طفلكي ها بازي ميكنند تا مادرشان

خدمت خلق را بكند . درد ندارد ... يك كمي ميسوزد از زير اين همه حوله باز هم سوخت

گفتند به محض سوختن صدايشان كنم ، گذاشتم خوب كه سوخت صدا زدم .

اما نه انقدر كه خواستم براي دعايم آميني بگوييد ... يك انشاءالله را هم دريغ كرديد يادم نرفته از سنين

جواني و رويايي بودن سالها فاصله گرفته ايد ، يادم نرفته . اما ....

دل ديوانه از آن شد كه نصيحت شنود

مگرش هم ز سر ِ زلف ِ تو زنجير كند

با صداي ايرجم بخوانيد

انتشاراتي چند تا از بداهه خواني هايش را به همراه بداهه نوازي هاي بهداد بابايي به بازار عرضه كرده.

نميدانم كار كيست

طراح جلد

همان ناشر

يا هر كس ديگري

اين كه روي جلد نوشته آواز : ايرج بسطامي

همين

ننوشته زنده ياد ... اين صفت ، تركيب ، چه ميدانم هر چه هست رنجم ميداد ، كم است براي او

بايد پيدايش كنم اين با معرفت ِ اهل دلي كه اين كار را كرده

...

كسي ... كسي هست بدونه چطور ميشه يه برش ِ كيك رو براي يه نفر توي بهشت فرستاد ؟

هرچه ميپختم اولين كسي كه ميگذاشتم مزه كند لاله بود

...

كاري به كارم نداشته باشيد

دلم گرفته

.

.

.

بلاي عشق تو در من چنان اثر كرده است

كه پند عالم و عاقل نمي كند اثرم

يارب به خدايي خدايي

                              آنگه به كمال كبريايي

                                                        از عمر من آنچه هست بر جاي

                                                                                         بستان و به عمر ليلي افزاي

پرورده عشق شد سرشتم

بي عشق مباد ، سرنوشتم

 

 

پ.ن: خواند ، نوشتم .

 

 

+ نوشته شده توسط كبوتر در دوشنبه سی ام بهمن 1385 و ساعت 20:47 |

 

 

 دلم هواي نوشتن كرد ... اينجا ، شما .   

از كجا بگم ... از اين همه اتاق ِ انتظار  كه پر بودن از درد و غم و رنج ِ همه جور آدمي ،  

از منشي هايي كه علاوه بر ويزيت اگر لاي دفتري ( هم خانواده زير ِ ميزي ) نمي گرفتند

حالا حالاها نميفرستادند تو ....        

يا از اين همه پاكت ِ دارو كه امروز طبيبي تجويز مي كرد و روز بعد طبيب ديگري منعشون

مي كرد ... از آدمايي كه وقتي ميديدمشون درد ِ خودم يادم مي رفت ... از دكتري كه من

رو از داشتن يك دست نا اميد كرد ... از عملي كه توي يك قدميش فهميدم شفايي ازش

بر نمياد كه هيچ ،  اجابت ِ دعاي خوبان و ابرار اين بلاي از راه رسيده رو ختم به خير كرد .

از سِرُم كه اگه من دستي تو پزشكي داشتم از سيستم درماني حذفش ميكردم از بس

كه ميكُشه آدم رو تا تموم شه ... و از اينكه با تمام احترامي كه براي علم پزشكي قائلم

با چشماي خودم ديدم علمشون توي يك شاخه از همه بيشتر پيشرفت كرده ، اون هم

افزايش هر چه سريعتر صفرهاي حساب ِبانكي . شما رو به خدا اين جمله ي اخر رو به

حساب جسارت به قشر محترم اطبا نگذاريد . حرف دلم بود و نوشتم ، شك ندارم اگر

زياد نه كم هم نيستند موافقان با حرف ِ من . بگذريم ..

 

 

       

                گفته بودم ، پيش ترها بابا عادتم دادند كه ناخوشي هايم را با هديه خوب كنند

                بد چيزي ست اين عادت

                حالا يك ماشين ِ كنترلي نارنجي دارم كه بايد داشته باشيد تا حس كنيد چه

                لذتي دارد ، روزي سه تا باطري قلمي تمام كردن   

                جاي باران خالي ، كه بگه : كي ميخواي بزرگ شي ؟!

 

 

 

 

پ.ن : هيتزفيلد ... قهرماني ؛ كوچكترين خواسته ايست كه ما ازش ميخوايم .

 

 

+ نوشته شده توسط كبوتر در پنجشنبه بیست و ششم بهمن 1385 و ساعت 20:22 |

 

 

 

 

  

 

 

 

 

                                   رسیده بود بلایی ولی به خیر گذشت ... 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده توسط كبوتر در دوشنبه شانزدهم بهمن 1385 و ساعت 18:44 |

 

السلام اي شاه مظلوم و غريب ...

 

یارب به تن عریان حسین

یارب به لب عطشان حسین

دستان منو دامان حسین

ای جان جهان قربان حسین

 

 

اینجا حسینیه ایست دوازده متری بدون منبر و ستون و محراب

بدون واعظ و مستمع زیاد

بدون سرمایه ای برای ده شب خرج دادن ... بيرق هم ندارد

حاجتی نبود به سیاهپوش کردن دیوارها

وقتی تمام سال در و دیوار و گوشه گوشه اش کبودی این یک ماه را با خودش دارد .

 

 

یا فاطمه ء زهرا

اینجا در برابر حسینيه های چند هزار متری ...

در قياس با مداح های مجرب .... چند صد هزار مستمع

بلند گو ها و آمپلی فایر های قوی

دسته های قدیمی و معروف

نوحه های گرم

خرج های میلیونی

موقوفه های بزرگ

اصلا به چشم هم نمی آید

 

 

شما واسطه ام شوید محضر سیدالشهدا عنایتی بفرمایند

فقط یک شبش را به پای کنیز مادرشان بنويسند

 

یا حسین

یا حسین گفتن این نوحه خوان با لهجه ی غلیظ عربی جگرم را میسوزد.

یا اباعبدالله شما را به حق ِ کیفیت لبخند علی اصغر عزاداریم را بپذیرید .

 

                                                       ***

هر شب به آرزوي زيارت كربلا خوابيد ، حالا پايين سنگ ِ مرمري توي بهشت زهرا

نوشته اند : امانت

يعني حالا كه نفس نيست " لاله ام " را ببريد كربلا

كربلا

حتي نفس هم نباشد ، شوق هست . جان هم داده باشند ، تمناي زيارت هست

 

                                                      ***

 

پ.ن : هنوز سر ِ قولم هستم لاله ، مي برمتان كربلا . همين دهه اول با همه

بدهكاري ام به سيدالشهدا آنقدر امن يجيب ميخوانم كه شفايتان را بگيرم .

 

     

  

+ نوشته شده توسط كبوتر در چهارشنبه چهارم بهمن 1385 و ساعت 12:8 |