دلم هواي نوشتن كرد ... اينجا ، شما .
از كجا بگم ... از اين همه اتاق ِ انتظار كه پر بودن از درد و غم و رنج ِ همه جور آدمي ،
از منشي هايي كه علاوه بر ويزيت اگر لاي دفتري ( هم خانواده زير ِ ميزي ) نمي گرفتند
حالا حالاها نميفرستادند تو ....
يا از اين همه پاكت ِ دارو كه امروز طبيبي تجويز مي كرد و روز بعد طبيب ديگري منعشون
مي كرد ... از آدمايي كه وقتي ميديدمشون درد ِ خودم يادم مي رفت ... از دكتري كه من
رو از داشتن يك دست نا اميد كرد ... از عملي كه توي يك قدميش فهميدم شفايي ازش
بر نمياد كه هيچ ، اجابت ِ دعاي خوبان و ابرار اين بلاي از راه رسيده رو ختم به خير كرد .
از سِرُم كه اگه من دستي تو پزشكي داشتم از سيستم درماني حذفش ميكردم از بس
كه ميكُشه آدم رو تا تموم شه ... و از اينكه با تمام احترامي كه براي علم پزشكي قائلم
با چشماي خودم ديدم علمشون توي يك شاخه از همه بيشتر پيشرفت كرده ، اون هم
افزايش هر چه سريعتر صفرهاي حساب ِبانكي . شما رو به خدا اين جمله ي اخر رو به
حساب جسارت به قشر محترم اطبا نگذاريد . حرف دلم بود و نوشتم ، شك ندارم اگر
زياد نه كم هم نيستند موافقان با حرف ِ من . بگذريم ..
گفته بودم ، پيش ترها بابا عادتم دادند كه ناخوشي هايم را با هديه خوب كنند
بد چيزي ست اين عادت
حالا يك ماشين ِ كنترلي نارنجي دارم كه بايد داشته باشيد تا حس كنيد چه
لذتي دارد ، روزي سه تا باطري قلمي تمام كردن
جاي باران خالي ، كه بگه : كي ميخواي بزرگ شي ؟!
پ.ن : هيتزفيلد ... قهرماني ؛ كوچكترين خواسته ايست كه ما ازش ميخوايم .